Hejja,

In de vakantie uitgelezen: ‘Pygmy’ van Chuck Palahniuk

Lezen, dit boek! Ik heb het in het Engels gelezen, maar als het goed vertaald is, zul je je ook in het Nederlands bescheuren van het lachen.

‘Pygmy’ gaat over een groepje kids uit een niet nader gespecificeerde totalitaire staat die eigenlijk ‘gefokt’ zijn om een terroristische aanslag in U.S. uit te voeren. Hiervoor gaan ze op reis onder de dekmantel van een studentenuitwisselingsproject. ‘Pygmy’ is een van hen. Ze worden ondergebracht bij gastgezinnen en komen zo midden in de Amerikaanse samenleving terecht.

Het boek staat stijf van de propagandistische slogans (van Hitler, Mussolini, Mao, Perron, die pas echt eng zijn als je weet van wie de quote is) en door de ogen van een gehersenspoelde puber ziet de Amerikaanse samenleving er echt hilarisch uit. Zo wordt de dame in de Wall-Mart consequent aangesproken met ‘levende mummie’. De eerwaarde met ‘verdorven vertegenwoordiger van Satan’ en ruikt de adem van de vader van het gastgezin naar Xanax en viagra.

Echt een hilarisch boek, maar stiekem ook een beetje eng, omdat er inderdaad geesten zijn die de Amerikaanse cultuur zo bekijken en ze hebben nog gelijk ook. (Dat een land als Noord Korea geen pretje is, mag bekend zijn)…

Satire zonder enige vorm van genade!

Niets Nederlandser dan eens even lekker af te geven op het weer!

Sneeuwmoe, gevoelstemperatuur, wordt het nu nog geen lente? Pffff. Hier is het pas beestenweer! De zondag van de Regatta vond ik het zelfs fris en is het is ongewoon heet voor de tijd van het jaar. En vandaag is het ook nog eens hazy, klef en benauwd en dat verfrissende regenbuitje komt maar niet…

Deze is expres in zwart-wit, want veel meer kleur was er niet vandaag…

De voorspellingen trek ik me ook maar niets meer van aan, want er klopt niets van: partly cloudy and some possible showers. Iedere dag dus. Ik hoop wel dat de voorspelling van een heftig orkaanseizoen niet uitkomt. Want daar zit ik dus echt niet op te wachten…

Zo dat was weer even ouderwets Nederlands lekker: steen en been klagen over het weer…Pffff

Eindelijk heb ik het boek uit! ‘Drood’ van Dan Simmons.

Als je denkt dat je goed bent in het voorspellen van eindes: bijt je (gevijlde) tanden dan maar eens stuk op dit boek!

Constant ben ik op het verkeerde been gezet. Zwart is wit, onder is boven. De verteller is niet te vertrouwen en om de paar hoofdstukken moet je alles wat je gelezen hebt weer in een ander daglicht (of moet ik zeggen slecht verlichte onderaards krocht) zien.

En net als je als lezer denkt dat het boek toch wel spannend was, maar een slap einde heeft…

Al die tijd ben ik door Dan Simmons in de zeik gezet. Als lezer krijg je echt een vreselijke trap na! Wat een ziek, naar, gruwelijk goed boek. Ik dacht dat ik al wat verrassende eindes gelezen had, maar Dan Simmons heeft echt met mijn geest zitten spelen.

BAH! Wat lekker!

LEZEN DAT BOEK! Ook al weet je nu dat het einde verrassend zal zijn, ik geloof niet dat je dit kunt voorzien. Ik daag je uit! (En niet stiekem al vast de laatste paginas lezen!)

Pfffff: zie het nieuws over de Bafta’s. The Hurt Locker verslaat Avatar!

De film is al in 2008 gemaakt, draait snds 2009, maar is eigenlijk nergens vertoond. Het onderwerp Irak ligt blijbaar toch nog te gevoelig.

Maar nu kan de wereld er niet meer omheen! Deze film kreeg bij de Bafta’s meer prijzen dan Avatar!

Donderdag aanstaande draait hij hier in de Megaplex en ik had gedacht ‘m niet meer in de bioscoop te kunnen zien.

Zo zie je maar! Goede wijn behoeft geen krans, maar een paar Bafta’s helpt wel!

Eindelijk gerechtigheid. Als ik de film daadwerkelijk gezien heb, doe ik nog wel een keer verslag.

Gisteren naar de bootbar bij de runway om daar de KLM binnen te zien komen, waarin de ouders van een collega zaten, die haar voor het eerst op het eiland op kwamen zoeken.

Pefecte landing, blijft toch altijd mooi om te zien.

Ouders opgehaald, nog wat drinken in de bootbar, wordt er een grapje gemaakt over een bommelding. Niemand stond op, geen enkele paniek, lachen dus.

Blijkt het toch gewoon waar te zijn. De rotonde bij Maho afgezet, geen verkeer naar de airport mogelijk. Dus dan maar blijven hangen bij de bootbar. Op zich wel gezellig, maar het duurde allemaal wel heel erg lang. Dus uiteindelijk maar via een omweg naar huis gereden.

UIteindelijk is er niets gevaarlijks op de airport gevonden, maar het was voor mij de eerste keer dat ik zo iets meemaakte. Alle toestellen zijn aan de grond gebleven, vanaf vanochtend wordt er pas weer gevlogen.

Het meest bekaaid kwamen de passagiers van LIAT er af. Ze zouden na een vlucht met de KLM doorvliegen met LIAT naar Tortola, maar LIAT had besloten dat ze niet aansprakelijk zijn voor zulke calamiteiten en de passagiers werden aan hun lot over gelaten: zoek het maar uit…

Er werd op het eiland uiteraard gemopperd over de verkeers-chaos, die de bommelding met zich meebracht, maar dat kwam meer omdat niemand wist wat er precies aan de hand was en hoe lang het zou duren. ‘Better safe then sorry’…

En ja hoor: weer is door de lezers van ‘The Daily Herrald’ ONE WHITE CHIC uitgeroepen als beste band van het eiland!   

Het wordt bijna saai (pfff)…Of het terecht is kun je je afvragen, want zoveel hebben we helemaal niet gespeeld in 2009. De band was eigenlijk op sterven na dood. Maar we zijn terug!

En blijkbaar hebben we genoeg fans zoals Smilley en Ilona die niet te beroerd zijn om het formulier in de krant in te vullen.

En al is de uitslag dubieus: One White Chic stond wel weer in de krant als beste band van het eiland.

Voor de aankomende Heineken Regatta zijn we op vrijdagavond geboekt op het hoofdpodium van Bobbie’s Marina. Doen we toch iets goeds!

En laten we eerlijk zijn: als we een goede avond hebben, zijn we inderdaad een unieke band die van het ene nummer in het andere nummer overgaat alsof we het tot in den treure geoefend hebben (niet dus).

Ik zit volgens mij al sinds 2006 in deze band, we hebben ups- en downs gehad, maar ik heb er geen moment spijt van dat ik dit stelletje malloten ooit ben tegengekomen. Het heeft iets: muzikanten onder elkaar en als de chemie er is…

Vandaag was ik aan de beurt: surveilleren tijdens de wekelijkse strafmiddag.

Pfffff….

Mijn persoonlijke mening (en ik hoor graag tegenargumenten): het werkt niet!

Als kids een strafmiddag krijgen voor regelmatig te laat komen, kun je verwachten dat ze ook op de strafmiddag te laat komen. Als kids een strafmiddag krijgen voor spijbelen, dan kun je ook verwachten dat ze voor de strafmiddag spijbelen. En zo geschiedde.

De kids die er wel waren, hadden een leuke middag. Beter dan je op straat vervelen, waar je op moet passen waar je in welke kleur shirt rondloopt, want anders heb je HELEMAAL geen leuke middag. De strafmiddag is van half 2 tot 3. De kids krijgen dan een opdracht van de docent die ze (indirect) de strafmiddag bezorgd heeft. Maar als die opdracht in een half uurtje gedaan is en nog sneller door kids die gewoon niets invullen, wat doen ze dan de rest van de tijd? Probeer jij een stelletje gierende pubers op vrijdagmiddag maar eens een uur stil te laten zitten in de schoolbanken…

Ik weet niet waarom ze straf hebben. Wil-en kan de discussie niet aan en ben ook niet uitgerust met kevlar, semi-automatische wapens, kernkoppen om ze in bedwang te houden. Als ze binnen blijven tot 3 uur, dan heb ik al heel wat verdiend.

En welke straf deel je dan uit? Een leerling moest 400 strafregels schrijven. Wat is daar het nut van? Andere leerlingen moesten een opstel schrijven over een streek die ze hadden uitgehaald. Zelfreflectie en dat soort pedagogisch/didactisch verantwoorde termen. Dat werkt misschien als je ze anderhalf uur in een kelder opsluit, maar niet als ze met een grote groep zitten. Dan schrijven ze de grootste nonsens om nog maar stoerder te zijn dan de ander.

En dan zit er natuurlijk ook een leerling bij die de avond ervoor rotte geit heeft gegeten en om de tien minuten een scheet laat. Wat doe je daar tegen? Pffff …

Voor de kids was het een leuke middag met hilarische opdrachten en voor mij was het dus echt een strafmiddag!

Ik zeg niet dat ik het beter weet en heb ook geen kant&klare oplossing, maar dit werkt niet!

De meest effectieve straf die ik (en dat is persoonsgebonden) uitdeel is een leerling apart nemen en er psy-ops op los laten. Eerst isoleren, dan breken en vervolgens opbouwen met positieve kritiek. Werkt ook niet altijd, maar in ieder geval beter dan een stelletje losgeslagen pubers met een attitude van ‘I don’t care’ op vrijdagmiddag in een lokaal opsluiten.

Strafmiddag voor docenten, niet voor de leerlingen…

Wie het weet, mag het zeggen.

Maar ik was gesloopt na die anderhalf uur…

Hejja,

Ik ben sinds ik uit Nederland terug ben bezig met Dan Simmon’s laatste: Drood.

Sinds de Hyperion-reeks ben ik al helemaal verknocht aan deze schrijver. Hij staat vooral bekend om zijn SF verhalen (Hyperion-reeks en Olympos), maar in ‘De Terror’ (die waarschijnlijk verfilmd gaat worden) en in ‘Drood’ richt hij zich meer op suspence/ thriller.

Net als in zoveel van zijn andere boeken staat het leven van een schrijver centraal. In ‘Drood’ is dat Charles Dickens. De titel is afkomstig van het laatste-, nooit afgemaakte verhaal van Dickens.

Het verhaal speelt zich af in het Londen van rond 1860. Het wordt verteld door Wilkie Collins, een vriend en collega van Dickens. Na een treinramp overleefd te hebben gaat Dickens op zoek naar de mysterieuze figuur Drood, die zich ophoudt in ‘Undertown’, het onderaardse Londen. Boven de grond is het Londen uit die tijd al een open riool, maar onder de grond is het nog VEEL erger. Het lijkt erop dat Dickens een dubbel-leven leidt en misschien wel in staat is tot moord.

Alleen is de verteller wel te vertrouwen? Collins heeft namelijk een probleem: in plaats van het voorgeschreven dagelijkse glas laudanum (opium opgelost in alcohol) tegen de jicht, neemt hij als het even kan een glas of drie (of meer) per dag. Dus wat is de waarheid?

‘Drood’ is een speurtocht door de puist op de aars van Londen naar iets nog ergers. Galgenhumor, geheime affaires, een uit de gratie geraakte inspecteur, en een halucinerende verteller!

Maar het beste van het boek is de verhaalkunst van Simmons. De volgende passage is treffend:

"Yes," said the Inimitable.- "You know the incomparable and – I would dare say- unique feeling one has when reading. The focus of attentention to the exclusion of all sensory input, other than the eyes taking in the words, one has when entering into a good book?"

"Oh, rather!" cried Dickenson. "The world just fades away. All that remains are the sights and sounds and characters and world created for us by the author! On might as well be anaesthetised to a mundane world around us. All readers have that experience."

LEZEN, DAT BOEK!

Hejja,

Het kan een ieder niet ontgaan zijn: de aardbeving op Haiti. Hoeveel doden? Vreselijke beelden…

Ik ben er nooit geweest, dus eigenlijk heb ik geen flauw idee, maar ik moet dan weer denken aan de aardbeving in Peru, waar ik niet zo lang geleden op vakantie was geweest. Dan zie je beelden terug en vraag je jezelf af:"Heb ik daar een paar weken geleden gelopen?" Onherkenbaar!

Haiti is het armste land van het Noordelijk halfrond en het lijkt geen enkele natuurramp bespaart te blijven: hurricanes, aardbevingen, het lijkt niet op te houden.

De beving heeft op SXM ook veel impact omdat er een grote gemeenschap van Haitianen is. Kinderen in mijn klas, de meneer die me gisteren geholpen heeft met de lekke autoband. Vandaag sprak ik Jules. Hij is er heilig van overtuigd dat het met zijn dochter op Haiti goed gaat, maar toch…Hij belt ieder half uur en nog steeds geen antwoord…

Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik me niet voor kan stellen wat voor drama zich daar afspeelt. Doden opgestapeld in de straten…En het is nog lang niet over. De hele infrastructuur (van een land armer dan Banglah Desh!) weg! Drinkwater? Medische verzorging? Voedsel? "Koud zullen ze het niet hebben." zei Sander wrang…

Ik ken Haitianen alleen als hele hardwerkende, warme mensen. Bescheiden, wiegend op de compa en zouk. Ze weten dat ze uit de ‘ars mundi’ komen en gedragen zich erna. Ze weten dat ze economische vluchtelingen zijn, doordat Amerika de bietsuikermarkt moest beschermen en daardoor de locale rietsuiker-economie om zeep hielp. Ze weten dat Papa Doc een boef was en ze door de ‘democratische’ wereld met de nek aan werden gekeken en dat de rijke landen ze links lieten liggen. Wij voelden ons beter met Live Aid dan met een kerstgeschenk aan Haiti.

Of, zoals de meneer van de lekke autoband me gisteren zei: "God works in mysterious ways. Maybe this is the moment for the rich countries to realize they can no longer neglect Haiti and have to invest in this country!"

Ik help het hem hopen! Hoop echt dat dit menselijk drama Haiti op de kaart zet en er door de hele wereld iets aan de uitzichtloze situatie van Haiti gedaan wordt.

Uiteindelijk beter voor iedereen. Want wie moet anders Wycleff Jean opvolgen om de positieve boodschap (tegen beter weten in) van LIEFDE, EENHEID en TOLERANTIE uit te dragen?

Haiti: deel van het oude Hispaniola, het eerste land dat de slavernij afwierp, het land dat door dictatoren en industrixeblen naar de kloten is geholpen en zo tot het armste land van het Noordelijk halfrond is verworden. Haiti: het land van mijn oude huishoudster, van Jules, van Wycleff, van Isseia, van Gypsonne, van voodoo heksen…En het land dat door het rijke ‘Westen’ al jarenlang structureel de rug wordt toegekeerd want er valt toch niets te halen.

Kijk naar de beelden en huiver: het zijn mensen, net zoals jij en ik, door een natuurramp in een situatie gebracht die ik me niet wil- en kan voorstellen…

Pffff….

Hejja,

Ik ben een paar dagen in Nederland en dacht zo mijn probleem met de ING op te kunnen lossen.

Wat is het probleem? Toen ik naar SXM vertrok zat ik bij de Postbank (nooit problemen) en via die bank heb ik een internet-spaarrekening afgesloten. Geen probleem. Lekker internetbankieren en de hele sakkersemikmak. De Postbank is inmiddels overgenomen door de ING (nog steeds geen probleem). Het begon toen ik bij gebrek aan zgn TAN-codes mijn saldo op de lopende rekening niet meer aan kon vullen vanuit mijn spaarrekening. Ik naar de website. Bleken mijn adresgegevens niet te kloppen. Ik stond in N’gen, bij mijn baas en op mijn adres op SXM ingeschreven. Adreswijzigingsformulier opgestuurd en nieuwe TAN-codes aangevraagd. Toen die niet kwamen maar eens gaan bellen. Maar het moet allemaal via internet. Geen probleem, zou je denken.

Alleen vraagt de ING om een postcode en op St.Maarten bestaan geen postcodes! En toen begon de ellende pas echt, want probeer dat zo’n (oneerbiedig) huppelkutje bij een helpdesk maar eens uit te leggen. "Ik verbind u even door met mijn collega". "Toets dan een 2". "Met wie hebt u net gesproken? O sorry, dan moet u bij een andere afdeling zijn". "Toets dan een 4"….etc. Jullie kennen vast het hele riedeltje wel. Eind van dit jaar kreeg ik bericht dat mijn lopende rekening door onvoldoende saldo werd gesloten. Ik weer bellen en weer door die hele molen: "Wat is u adres?", "Nee, daarvoor verwijs ik u naar onze helpdesk op internet". "Geen postcode?" "Toets dan een 5".  Om gek van te worden.

Nu ik toch in Nederland ben, besloot ik naar de ING te gaan en het probleem daar aan een van de ING medewerkers voor te leggen. Een alleraardigste dame, die me heel vriendelijk te woord stond en uiteindelijk het probleem begreep. Ik ga nu voor u bellen. "Toets dan een 1". "Nee, voor die vraag moet u bij een andere afdeling zijn". "Toets dan een 2"."Geen postcode? Welk adres dan?" Zelfs zij werd er gillend gek van. Op een gegeven moment (na ruim 3 kwartier) had ze een dame het hele probleem uitgelegd en zei ze: "Meneer zit hier voor me en ik zal hem even geven."

"Dag meneer Van den Boogaard, u woont dus op de Antillen en kunt niet bij u internetspaar geld?" "Dat klopt." "Dan hebt u een probleem, want om bij u internetspaargeld te kunnen, hebt u een rekening bij ons nodig en die hebben we afgesloten"."Maar u had toch TAN-codes naar me op kunnen sturen?" "Meneer, u was onvindbaar!" "Dat vind ik dan een beetje raar, want ik kreeg wel iedere zoveel tijd een afschrift van mijn rekening." (Geirriteerd)"Ja dat snap ik ook niet." Dus vroeg ik: "U wilt me nu zeggen dat ik nooit meer bij mijn spaargeld kan omdat dat via internet moet en ik dat niet kan omdat ik geen postcode heb?" "Ja, dat klopt." "Ik kan dus NOOIT MEER bij mijn spaargeld?" "Ja, dat klopt!"

De behulpzame dame van het ING kantoor wist niet wat ze hoorde en heeft meteen een klacht ingediend, mijn paspoort gekopieerd en mijn adres (proberen) te wijzigen.

Ben benieuwd wat er uit komt. En ook al komt het allemaal wel weer in orde: ING SUCKS! BIG TIME!